Dunebots: ربات جنگجوی دانشگاه Cornell و مجهز به لیزر تگ

 

با وجود این که دانشگاه کرنل، میزبان مسابقات جام Cornell می باشد، اما این موضوع بدان معنا نیست که نمی تواند روبات های خود را در این رقابت شرکت دهد. امسال، محققان این دانشگاه، رباتی به نام Dunebots را تولید کرده اند که به چرخ های لاستیکی All-Terrain و برجکی با لیزر تگ مجهز شده است.

یک جفت دوربین، یک شاسی مقاوم در برابر گرد و غبار و آب، پوشش ورودی هوا با فیلتر و دیگر اجزای سفارشی برای تعلیق و فرمان، از مشخصات این دستگاه می باشد. نه تنها یکی از برنامه ریزی های این تیم، انتشار کد و مستندات مربوط به این پروژه است، بلکه سخت افزار آن نیز به همین منظور، به صورت پیمانه ای و ماژولار طراحی شده بود، بنابراین دیگران می توانند نسخه های اصلاح شده ای از این طرح را تولید نمایند.

ذکر این نکته لازم است که این ربات جنگجو، نیاز به دو پایلوت (فرد هدایت کننده) مجهز به کنترلر Xbox 360 دارد: یکی به عنوان هدایت کننده ی ربات، در مسیری که حرکت می کند و دیگری برای هدف گیری برجک و شلیک. هدایت این ربات، بر روی وب نیز امکان پذیر است، ولی چند ثانیه طول می کشد تا به دستورات واکنش نشان دهد. همچنین این گروه، از کنترل صوتی برای هدایت ربات نیز بهره می برند.

اگر قادر نباشید که محیط اطراف این خودروی جنگی را تماشا کنید، می توانید آن را بر روی وب تنظیم کرده و یک جریان ویدئویی زنده را از یکی از دوربین های آنبورد تماشا نمایید. سرعت نهایی این ربات جنگجو، پایدار نیست، اما تیم سازنده می گوید ربات با حدود 35 درصد از پتانسیل کامل خود حرکت می کند که این مقدار، برای شرکت کنندگان در این کنفرانس بیش از حد سریع تلقی شده است.

 

لینک منبع : engadget

X-47B : اولین هواپیمای بدون سرنشین با قابلیت فرود بر عرشه ناو هواپیمابر

 

گروه نورث روپ گرومن و نیروی دریایی آمریکا، موفق به ساخت یک هواپیمای جنگنده ی بدون سرنشین شده اند که قابلیت فرود بر عرشه ناو هواپیمابر را دارد. این آزمون که در تاریخ 4 ماه‌ می در ایستگاه هوایی نیروی دریایی Patuxent River در مریلند انجام شده، از یک نسخه زمینی ناو هواپیمابر، به عنوان آغاز مرحله نهایی تست استفاده کرده است. همچنین قرار است آزمایش مبتنی بر ناو حامل نیز در اواخر همین ماه انجام گیرد.

فرود بر روی ناو هواپیمابر، یکی از مهم ترین مانورهای مهیج یک خلبان می باشد. حتی باتجربه ترین خلبانان، هنگام هدایت یک هواپیمای 60 میلیون دلاری، پس از صدها مایل و سپس فرود بر روی عرشه‌ ناو هواپیمابر که به اندازه یک نوار شکلات است، مضطرب می شوند. تماشای یک هواپیمای بدون سرنشین خودکار که سعی در همین عمل را دارد، به همان سختی است، اما اگر پهپاد های جنگی، مانند X-47B می خواهند به بخشی از ناوگان آینده تبدیل شوند، نیاز به این هنرنمایی دارند تا در نهایت به عنوان انبوهی از ضایعات با تکنولوژی بالا، دور انداخته نشوند.

آزمایش روز شنبه، یک فرود کابل گیر بود که تکنیکی است که به هواپیماهای پرسرعت اجازه فرود بر روی عرشه های کوتاه با ایمنی نسبی را می دهد. در طول فرود بر روی عرشه، هواپیما، قلاب های فرود خود را گسترش می دهد تا این قلاب ها به کابل سنگینی در سراسر عرشه‌ ی ناو هواپیمابر گیر کنند. وقتی که کابل بازدارنده به انتها رسید، نیروی هواپیما را جذب کرده و به سرعت آن را وادار به یک توقف کنترل شده می کند. در مدل X-47B، این سیستم، در فرودگاه و به جای یک ناو هواپیمابر راه اندازی شده اما روش ناوبری برای شبیه سازی عملیات حامل طراحی شده است.

این فرود نتیجه سه ماه تست حامل در نزدیکی دریا بوده که شامل روش های دقیق، فرود آزمایشی و فرود دقیق بوده است. کارل جانسون، معاون برنامه UCAS نورث روپ گرومن، می گوید: "وسیله هوایی X-47B دقیقا عملکرد مورد انتظار مدل های شبیه سازی جایگزین خود را انجام داده است که ما پیش از این در برنامه UCAS-D انجام داده بودیم. این هواپیما حالت های تیک آف، پرواز و فرود را با چند پا اختلاف با مسیر پیش بینی شده انجام داد."

بر اساس یک قرارداد با نیروی دریایی آمریکا، نورث روپ گرومن دو X-47B ساخته است. اگرچه X-47B بدون سرنشین است، اما یک هواپیمای بدون سرنشین نیست. در عوض، یک وسیله نقلیه هوایی خودکار است، به این معنی که ماموریت های پروازی را با توجه به دستورالعمل های از پیش برنامه ریزی شده به جای اینکه تحت کنترل مداوم توسط یک خلبان زمینی باشد، انجام می دهد.

این مدل برای نشان دادن عملیات حامل خودکار از جمله پرتاب، بازیابی و عملیات در شعاع 50 مایل دریایی از حامل (92.6km) طراحی شده است. یکی از دو مدل ساخته شده برای انجام عملیات سوخت گیری هوایی خودکار، با استفاده از هر دو رویکرد سوخت گیری "boom/receptacle" نیروی هوایی و متد "ردیابی و مهار چتری" طراحی شده است. هیچ سلاحی توسط آن حمل نمی شود و هیچ تست سنسوری برای آن برنامه ریزی نشده است.

نیروی دریایی به زودی تست فرود حامل و سوختگیری هوایی خودکار را که برای سال 2014 برنامه ریزی شده، هدایت می کند.

ویدیوی زیر فرود کابل گیر X-47B را نشان می دهد.

 

دانلود کلیپ

 

لینک منبع : gizmag

پهپاد جاسوسی Sticky spy، با توانایی فرود بر روی دیوار یا سقف

 

میکرو پهپاد ها (پرنده های بدون سرنشین کوچک)، دارای قابلیت حرکت در فضاهای تنگ از جمله داخل ساختمان ها می باشند و برای تجسس های گسترده ی نظامی و کاربردهای جستجو و نجات به کار می روند. با این حال، این پهپادها (UAV)، برای رسیدن به پتانسیل کامل خود، نیازمند یادگیری نحوه ی نشستن در مناطق ناهمواری هستند که همیشه دارای سطح افقی برای فرود نمی باشند. تیمی از دانشمندان، شروع به برداشتن گامی بزرگ در جهت انجام درست این عمل کرده اند که در آن، توسعه ی کوآدکوپتر با مکانیزمی انجام می پذیرد که اجازه می دهد تا این پرنده، بر روی دیوار یا سقف فرود بیاید، برای مدتی بنشیند و پس از آن دوباره پرواز کند.

مکانیزم فرود با استفاده از همان چسبندگی خشک(dry adhesive) مورد استفاده در "ربات Stickybot الهام گرفته از مارمولک خانگی" همراه با ترکیبی از تاندون های هم تراز شده، این امکان را برای کوادکوپتر فراهم می آورد که به سطوح بسیاری بچسبد و در جای خود باقی بماند. هنگامی که با نقطه مسطح در هر زاویه ای برخورد می کند، ماده چسباک مستقر شده و تاندونها سفت تر و متراکم تر می شوند که به این شکل، اصطکاک سطحی کافی را به منظور شکل گیری یک چسبندگی قوی ایجاد می کند. همچنین شدت ضربه ی فرود، چندین فنر را فشرده و آن ها را به سطح قفل می کند، بنابراین آن ها می توانند بعدا موجب رها شدن کوادکوپتر از سطح فرود و برخاستن آن شوند. خوشبختانه، این فرآیند هیچ انرژی اضافی ای را مصرف نمی کند، چون کوآدکوپتر از انرژی جنبشی خود، هم در راه اندازی و هم در رها کردن مکانیزم فرود استفاده می کند.

بنابراین تصور کردن یک پهپاد مجهز به میکروفن، با پرواز به سمت یک پنجره باز و چسباندن خود به زیر یک میز، آن هم بدون دیده شدن، کار سختی نیست، اما توانایی چسبیدن به دیوار و سقف، از دیگر برنامه های کاربردی جاسوسی می باشد. امکان فرود بر روی هر سطح، اجازه می دهد که کوادکوپتر در مصرف انرژی صرفه جویی کند یا زمانی را برای شارژ کردن باتری داخلی در نظر بگیرد، حتی وقتی که شرایط فرود مطلوب نیست. همچنین آن را قادر به پیدا کردن پناهگاهی بهتر در آب و هوای ناملایم و یا زیر آوار در یک منطقه سانحه دیده می کند.

این پروژه، تلاش مشترک بین آزمایشگاهی در دانشگاه های استنفورد، مریلند و MIT است – تا اندازه ای بودجه آن توسط آزمایشگاه تحقیقات ارتش ایالات متحده و بنیاد ملی علوم تامین می شود. در واقع، آزمایشگاه Biomimetics Dexterous Manipulation دانشگاه استنفورد، قبلا یک روش مشابه برای مکانیزم فرود هواپیمای با بال ثابت و همچنین سیستم ربات Stickybot بالارونده از دیوار تجربه کرده بودند، بنابراین، این یک پیشرفت طبیعی برای تیم توسعه دهنده بود.

ویدئوی زیر نشان می دهد که چگونه کوآدکوپتر می تواند بر روی یک سطح صاف و هموار از اکریلیک، در یک زاویه و یا وارونه فرود آید، اما این تیم امیدوار است تا بتواند آن را به چسبیدن به نقطه هایی با سطوح ناهموار ارتقا دهد، در فاصله دور از نقطه فرود، پرواز کند و حتی در امتداد دیوار بخزد.

 

دانلود کلیپ

 

 

لینک منبع : gizmag

پرده برداری شرکت Clearpath از ربات خودروی Grizzly

اگر شدیدا نیاز به یک هیولای رباتیک ATV دارید، به Grizzly، پلت فرم تحقیقاتی جدید شرکت کانادایی Clearpath توجه کنید. این خودروی بدون سرنشین، بسیار بزرگ و ترسناک است به طوری که اگر بر سر راه آن قرار بگیرید، حتما شما را له خواهد کرد.

Grizzly زرد و مشکی رنگ، خودرویی که با ظاهری وحشی به نظر می رسد. قطعا شرکت Clearpath با این پروژه وقت خود را تلف نکرده است. در این خودرو از 4 موتور با گشتاور بالا و لاستیک های بزرگ 25 اینچی (66سانتیمتری) استفاده شده و همچنین دارای فاصله ی مناسبی با زمین برای تامین ارتفاع بلند است به طوری که می تواند از روی موانعی تا ارتفاع 15 سانتی متر عبور کند.

Grizzly برای کار در محیط های یخ بسته نیز بسیار مناسب طراحی شده است. موتور الکتریکی آن دارای قدرت 80 اسب بخار (60KW) می باشد. آیا نیاز دارید که باری معادل با 300Kg را یدک بکشید؟ مشکلی نیست، Grizzly تا دوبرابر این مقدار را می تواند حمل کند. جزئیاتی از خصوصیات این خودرو را در جدول زیر می بینید:

 

ابعاد	1.8x1.3x1.0متر	حداکثر نیرو یدک کش	نیوتنA: 1750 نیوتن B: 7500	ولتاژ های بکار رفته	5/12/24/48 ولت
وزن A:مدل پایه B:مدل یدک کش	کیلوگرمA: 650 کیلوگرمB: 850	زمان عمر باتری در حالت یدک کشی	A: 3ساعت B: 2ساعت	شرایط محیطی	IP 66 -10/+30 سانتیگراد
حداکثر بار قابل تحمل	کیلوگرمA: 350 کیلو گرمB: 150	زمان عمر باتری در راندن عادی	ساعتA: 8 ساعتB: 12	سنسور های پایه	انکودر،GPS،IMU
حداکثر بار درحالت بالا رفتن	A: 600Kg B: 400Kg	فاصله قابل پیمودن	کیلومترA: 29 کیلومترB: 43	گرداننده/زبان برنامه نویسی	++ROS/C
حداکثر سرعت	A: 4.4 متر بر ثانیه متر بر ثانیهB: 2.2	حداکثرشیب	30 درجه 60%	حالت های کنترل	TELE-OP SEMI-AUTON FULL-AUTON

 

همانطور که می بینید این ربات، ROS را اجرا می کند و شامل انکودر های چرخ با دقت بالا، سنسورهای جریان و ولتاژ، IMU، GPS و تقریبا هر چیزی است که بدان احتیاج داشته باشید. این محصول به همراه تعدادی دمو و بروشورهای آموزشی برای یادگیری هر چه سریع تر استفاده از آن ارائه می شود.

همچنین Clearpath به خاطر مدل Husky UGV، محصول دیگر این شرکت نیز شناخته شده است. بنابراین ارائه ی توضیح تفاوت این دو مدل از سوی این کمپانی قابل انتظار است. این ربات از رده ی ربات-خودروهای سودمند محسوب می شود. در برقراری ارتباط با ادوات و ابزارهای خودروی استاندارد دارای مشکلاتی است. به دلیل طراحی شدن برای کارهای سنگین و زمان های طولانی در شرایط سخت، ظاهر آن شبیه به یک تراکتور شده که به دقت یک ربات مجهز است. این دومین محصول ثبت شده پس از Kingfisher M200 از شرکت Clearpath در 6 ماه می باشد که آمار بدی برای این شرکت نیست. قطعا باید منتظر فیلم های رقابتی Grizzly با سایر ربات ها در YouTube باشیم.

 

دانلود کلیپ

 

لینک منبع : spectrum.ieee

Lemur Studio Design در حال توسعه کفی کفش مین یاب SaveOneLife

 

اخیرا گروه Lemur Studio Design که در بوگوتا، پایتخت کلمبیا مستقر می‌باشد، یک طرح مفهومی برای کفی کفش ارائه داده است که نه تنها راه رفتن را آسان می کند، بلکه می‌تواند جان انسان را نیز نجات دهد. طبق اظهاراتی که به رقابت‌های جهانی World Design Impact Prize 2013-2014 ارائه شده، SaveOneLife یک مین یاب پوشیدنی است که در کفش جای می‌گیرد و زمانی که یک مین زمینی در نزدیکی آن وجود داشته باشد، به پوشنده خود هشدار می دهد.

کلمبیا با مشکل گسترده ی مین های زمینی مواجه است. بنابر گزارش کمپین بین‌المللی مبارزه برای ممنوعیت استفاده از مین های زمینی (ICBL) این کشور بعد از افغانستان، دومین کشور دنیاست که بیشترین مین کاشته شده را در سرزمین های خود دارد و از سال ۱۹۹۰ میلادی، افغانستان بیش از ۱۰,۰۰۰ کشته و کلمبیا نیز در حدود ۲۰۰۰ کشته داده است. گروه‌های شورشی ضد دولت، مین های ضد نفر و ضد خودرو را در جاده ها و مسیرهای پیاده روی، اطراف پایگاه های دولتی، در مناطق روستایی، اطراف مدارس، خانه ها، پارک‌های ملی و سرزمین های قبیله ای پراکنده ساخته‌اند. این مشکل وقتی شدیدتر می‌شود که باندهای مواد مخدر نیز از مین ها برای حفاظت مزارع کوکائین خود از حضور مزاحمان استفاده می‌کنند.

اغلب به خاطر مین گذاری بی رویه در زمین‌های جنگلی کوهستان ها، کار شناسایی و پاکسازی این مناطق از مین های زمینی به شدت با مشکل مواجه است. این کار بسیار خطرناک، نیازمند پول، تجهیزات ویژه و کارکنان متخصص می‌باشد و از همه مهم‌تر به خاطر کندی پیشرفت کار، زمان زیادی را می‌طلبد که حتی تکمیل آن در بهترین شرایط هم می‌تواند ده‌ها سال طول بکشد. در همین حال، سربازان، تیم های نابودسازی مزارع کاشت کوکائین، کشاورزان و در کل مردم عادی، همگی در معرض خطر روزانه ی معلولیت یا کشته شدن هستند.

به گفته طراحان، SaveOneLife راه حلی برای مشکلات ناشی از مین های زمینی نیست و بیشتر به عنوان یک چاره موقت برای کاهش خطر مین های ضد نفر به حساب می‌آید. این کفی به سبک فلزیاب عمل می‌کند، همچنین از یک ماده رسانا ساخته شده و بر روی آن، یک سیم پیچ مسطح چاپ شده است. این وسیله، یک میدان الکترومغناطیسی را تولید می کند. زمانی که فرد در محدوده دو متری یک مینِ شامل قطعات فلزی راه می رود، این میدان مختل می شود و مین به وسیله ی یک ریزپردازنده که بر روی کفی چاپ شده و به عنوان فرستنده رادیویی عمل می کند، شناسایی می گردد. فرستنده، سیگنالی را به یک نمایشگر اطلاعات شبیه به ساعت مچی ارسال می‌کند که زنگ هشداری را به صدا درآورده و محل دفن مین را بر روی نمایشگری کوچک نشان می دهد.

SaveOneLife توسط ایوان پرز تحت هدایت لورنا کاردناس، مدیر پروژه، طراحی شده است. این وسیله در حال حاضر به دلایل اقتصادی در مرحله مفهومی قرار دارد، اما طراحی آن به شکلی واقع‌گرایانه و امکان‌پذیر با هدف ارائه الگویی برای یک دستگاه سودمند نجات جان انسان مبتنی بر فناوری نانو انجام شده است.

 

 

لینک منبع : gizmag

بخشیدن قدرت شلیک پنهان به هلی‌کوپترها توسط سیستم جنگ‌افزار رباتیکی

 

هنگامی که صحبت از ربات‌های نظامی می‌شود، اغلب افراد دستگاه‌های ترمیناتور مانند به ذهنشان خطور می‌کند، اما این ربات‌ها همچنین می‌توانند در قالب سیستم‌های رباتیکی باشند که به سربازان در افزایش تمرکز بر روی عملیاتشان کمک می‌کنند. به عنوان مثالی از این کاربرد می‌توان به سیستم جنگ‌افزار رباتیکی (RWS) سیستم‌های هوابرد Duke Airborne اشاره کرد. این سیستم که در نمایشگاه صنایع دفاعی Eurosatory در پاریس رونمایی شد، در لیست اولین دستگاه‌های در این نوع به ثبت رسید و به عنوان یک ماژول تیراندازی رباتیکی مخفی، به هلی‌کوپترهای عمومی امکان پرواز بر فراز منطقه‌ی دشمن را بدون اسکورت می‌دهد.

Duke RWS یک سیستم تیراندازی زمینی است که برای هلی‌کوپترها طراحی شد. این سیستم که از مواد سبک وزن ساخته شده، به منظور نصب در هلی‌کوپتر‌های عمومی بدون نیاز به هیچ گونه تغییر ساختاری در هواپیما به کار می‌رود. بنا به اعلام Duke، این کیت ماژولار تنها یک سوم از فضای بار نزدیک به درب هلی‌کوپتر را اشغال می‌نماید، در حالی که هنوز فضای کافی برای 12 سرباز کاملا مسلح وجود خواهد داشت.

نکته‌ی جالب RWS، مسلسل 25 میلی‌متری الکتریکی آن با قابلیت 2000 شلیک است که شامل مهمات شلیک انفجاری، ضدزره و ترکش هوایی می‌باشد. در مواقعی که نیاز به استفاده از آن نیست، این اسلحه را می‌توان به طور کامل درون هلی‌کوپتر جای داد، از این رو هیچ نشانه‌ای مبنی بر قدرت شلیک مخفی هلی‌کوپتر نیست. مسلسل اشاره شده بر روی یک سیستم رباتیکی هفت محور نصب شده که حرکات و نوسانات هلی‌کوپتر بر روی آن تاثیری ندارد و قابلیت شلیک 360 درجه‌ای را ارائه می‌دهد.

این سلاح مجهز به سیستم بینایی چند طیفی به منظور عملیات در شب/روز و همچنین هدف‌گیری اتوماتیک می‌باشد. علاوه بر این، RWS دارای سنسورهای مکان یابی تیرانداز است که قادر به تشخیص شلیک گلوگه و اجتناب سریع از برخورد به آن می‌باشد.

Duke چنین اعلام کرده که RWS به گونه‌ای طراحی شده که با عملکرد معمولی هلی‌کوپترها اختلالی نداشته باشد. این سیستم به طور خودکار با استفاده از مجموعه‌ای از بازوهای رباتیکی، شروع به عملیات می‌کند، این بازوها اسلحه را از محل بار به سمت زیر بدنه‌ی هواپیما منتقل می‌نمایند. قدرت، ارتباطات و مهمات درون هلی‌کوپتر باقی مانده و به اسلحه رسانده می‌شوند. این سیستم احتیاجی به یک تیرانداز و توپچی ندارد. بلکه، RWS یک سیستم رباتیکی و خودکار است که توسط خلبان با استفاده از رابط کاربری تبلت کنترل می‌شود.

Sagiv Aharon، موسس و مدیرعامل Duke Airborne Systems می‌گوید: "توسعه‌ی این سیستم بر اساس تحقیقات کامل و همچنین تجارب و آزمایشات در زمینه‌ی سیستم‌های جنگ‌افزاری و ادغام سازی آن‌ها در هواپیماها، صورت گرفته است. اکنون که ما قادر به پیاده‌سازی مرحله‌ی مهمی در توسعه‌ی این تکنولوژی شده‌ایم، گام بعدی ما همکاری با کمپانی‌های پیشتاز به منظور دستیابی به آمادگی لازم برای ورود به بازار خواهد بود."

 

لینک منبع : gizmag

آماده‌سازی BAE Systems در آوردن تکنولوژی واقعیت مجازی به میدان‌های نبرد

 

مجموعه‌ی BAE Systems در فکر استفاده از واقعیت افزوده در میدان نبرد است، و به این ترتیب سیستم جدیدی را توسعه داده که قادر به تطبیق اطلاعات مجازی در دنیای واقعی است. این کمپانی بر این باور می‌باشد که در دوره‌ی زمانی بیست سال، می‌توانیم شاهد قرارگیری و فشردن شدن این سیستم در یک لنز تماسی باشیم. BAE در همکاری با دانشگاه بیرمنگام، اطمینان داده که تکنولوژی جدید می‌تواند در میدان نبرد مزیتی به شمار رود و یا در شرایط اضطراری موجب حفظ جان انسان‌ها شود.

در حال حاضر، تنها محصول ارائه شده در شکل یک سیستم نمایش، استفاده از هدست Oculus Rift به عنوان رابط بصری می‌باشد که به اپراتور امکان دیدن دنیای واقعی را در کنار مجموعه‌ای از اطلاعات مجازی ازجمله تصاویر و ویدئوها می‌دهد. با این حال، این کمپانی و شرکای آن در حال کار بر روی دو مدل مشابه از تکنولوژی VR هستند، یک مرکز فرمان پرتابل و یک کابین پوشیدنی.

مرکز فرمان پرتابل، قابل تعبیه در یک کانتینر کوچک است، از یک هدست و یک جفت دستکش ویژه برای تعامل با نمایشگر واقعیت مجازی استفاده می‌کند. پس از راه‌اندازی، با این مرکز می‌توان به هدایت تجهیزات نظامی به شکل بی‌سابقه‌ای پرداخت. پست فرماندهی مجازی می‌تواند برای نظارت بر حرکت UAVها و یکان‌ها در هر قسمت از دنیا بکار رود.

کابینی را تصور کنید که هیچ گاه نیاز به ارتقا نداشته باشد و طبق تمایل شخصی خلبان قابل پیکربندی باشد. این همان هدفی‌ست که BAE امیدوار است پس از توسعه‌ی کابین پوشیدنی (تصویر زیر) بتواند به آن دست یابد. هرگونه ارتقایی به سادگی قابل اعمال در رابط مجازی است که منجر به صرفه‌جویی میلیون‌ها دلار می‌شود. BAE معتقد است خلبانان باید همیشه کلاه‌های ایمنی و محافظتی را به سر داشته باشند و به این ترتیب در تلاش است بخش بیناییOculus Rift را در این کلاه بگنجاند و شاید از لبه‌ی کلاه برای تطبیق اطلاعات مجازی استفاده نماید.

کاربردهای احتمالی این تکنولوژی بسیار زیاد می‌باشد. از این رویکرد می‌توان جهت تامین اطلاعات لازم از منابع یک مکان در صورت وقوع حادثه، استفاده کرد. البته بدیهی‌ترین کاربرد آن در بخش نظامی می‌باشد. یک سیستم پیشرفته‌ی واقعیت مجازی نه تنها منجر به مدیریت میدان نبرد بلادرنگ فوق‌العاده از سوی فرماندهان نظامی می‌شود، بلکه همچنین یک رویکرد آموزشی چشمگیر را نیز نشان می‌دهد.

 

لینک منبع : gizmag

از کار انداختن پهپادها با سیستم دفاعی AUDS

این روزها از پهپادهای پیچیده و راحت پرواز تقریبا در همه جا استفاده می‌شود و مانند همه تکنولوژی‌های جدید این محصولات نیز دارای کاربرد در فعالیت‌های مثبت و منفی هستند. ظاهرا تقاضای استفاده از پهپادها در عملیات مراقبت و بررسی و اقدامات متقابل رو به رشد است. سیستم دفاعی Anti-UAV Defence System یا به طور خلاصه AUDS از مجموعه‌ی Blighter Surveillance Systems که به عنوان اولین سیستم کاملا یکپارچه‌ی جهان به منظور شناسایی، ردیابی و انهدام پهپادهای کوچک و بزرگ طراحی شده، از پرتوهای رادیویی برای راکد کردن پهپادها در میانه‌ی هوا با ایجاد اختلال در کانال‌های کنترلی آنها استفاده می‌نماید.

AUDS در نتیجه‌ی همکاری سه کمپانی بریتانیایی ساخته شد: Blighter Surveillance Systems، Chess Dynamics و Enterprise Control Systems. این سیستم دارای طراحی ماژولار بر روی پلتفرم‌های ثابت یا متحرک بوده که هر واحد منفرد آن دارای وزن حدود 25 کیلوگرم است. این واحدها شامل یک رادار امنیتی تجسس هوایی الکترونیکی A400 Series Ku band، یک هدایت کننده‌ی الکترواپتیک x30 به همراه دوربین‌های اینفرارد، حرارتی و روشنی روز، و یک بازدارنده‌ی فرکانس رادیویی جهت‌دار (RF) می‌باشند. AUDS از ردیاب‌های راداری و اپتیکال متصل به یک نرم‌افزار اختصاصی به منظور تشخیص، ردیابی و شناسایی پهپادهای تا فاصله‌ی 8 کیلومتری بهره می‌برد.

هنگامی که پهپاد مشکوک شناسایی شد، یک بازدارنده/دستگاه پخش پارازیت رادیویی اقدام به شلیک پرتوی جهت‌دار 4 وات به سمت پرنده می‌نماید که بسیار قدرتمندتر از سیگنال دریافتی توسط کنترلر پهپاد است. بر اساس اعلام Blighter، سیستم AUDS می‌تواند به گونه‌ای پهپاد را از کار بیاندازد که اپراتور آن تصور بد عمل کردن و یا قفل شدن را داشته باشد و این عمل تا تخلیه‌ی باتری‌های پهپاد و در نتیجه سقوط آن ادامه داشته باشد. نسخه‌ی اخیر این سیستم از بازدارنده/دستگاه پخش پارازیت فرکانس رادیویی چهار باند استفاده می‌نماید که می‌تواند موجب اختلال در کار تمامی انواع پهپادهای تجاری شود و همچنین قادر به تاثیر بر روی میکرو UAVها از فاصله‌ی 2 کیلومتری و مینی UAVها از مسافت طولانی‌تر است.

علاوه بر اخلال‌گر رادیویی، AUDS همچنین دارای یک اخلال‌گر اپتیکال نیز است که می‌تواند بر روی دوربین پهپادها تاثیر گذاشته و موجب بلا استفاده شدن آنها شود.

گراهان بیل، مدیر اجرایی Chess Dynamics می‌گوید: "مقابله با پهپادها به یک مشکل جهانی تبدیل شده و دغدغه‌های زیادی را برای مراکز نظامی، دولت‌ها و نیروهای امنیتی کشورها به دنبال دارد. انتظار می‌رود استفاده‌ی منفی از سیستم‌های هوایی بدون سرنشین به دلیل حمل دوربین‌ها، سلاح‌ها، مواد شیمیایی سمی و منفجره توسط آنها رو به رشد باشد و از آنها در اهداف تروریستی، جاسوسی و قاچاق استفاده شود."

وی ادامه داد: "سیستم ما به منظور جلوگیری از این کاربردهای ناشایست و غیرمجاز طراحی شده و در تست‌های دولتی نتایج موفقیت‌آمیزی را کسب کرده است."

سیستم AUDS در ماه می رونمایی عمومی شده و در اروپا و امریکای شمالی در زمینه‌های مختلف مورد تست قرار گرفت. نسخه‌ی تولیدی این سیستم در نمایشگاه DSEI لندن ماه گذشته به نمایش گذاشته شد و با قیمت 1.2 میلیون دلار به فروش می‌رسد.

 

لینک منبع : gizmag

استفاده از ربات‌ها برای پاکسازی زیردریایی‌های هسته‌ای

 

در سال 2007 مجموعه‌ی International Climbing Machines یا ICM از ربات Climber خود رونمایی کرد که قادر به بالا رفتن از دیوارها و سطوح مدور با استفاده از یک سیستم اختصاصی بوده است. اکنون این مجموعه در تلاش برای جلب توجه نیروی دریایی ایالات متحده در استفاده از ربات‌ها برای انجام کار پردردسر برداشتن پوشش آنتی سونار لاستیکی از ناوگان زیردریایی هسته‌ای با استفاده از روشی که هم ارزان‌تر و هم ایمن‌تر از رویه‌های موجود است، می‌باشد.

اگرچه ناوگان زیردریایی‌های هسته‌ای مدرن برای گوش دادن به دشمنان احتمالی بسیار مورد نیاز می‌باشند، اما باید تا حد امکان ساکت و غیر قابل تشخیص نیز باشند. به منظور تقابل با سونار دشمن، زیردریایی‌ها با کاشی‌های لاستیک مانند ضخیمی پوشیده شده‌اند تا از نویز آنها در حین جذب پینگ‌های دریافتی سونار کاسته شود به این ترتیب بازگشت پاسخ به فرستنده غیرممکن می‌شود. ماهیت این کاشی‌ها مشخص است، اما برداشتن آنها کار نامطلوب و خطرناکی می‌باشد.

ICM آزمایشاتی را بر روی یک سیستم برداشت این کاشی‌ها پیاده‌سازی کرده که مبتنی بر ربات‌های Climber این کمپانی می‌باشند. این ربات‌های کوچک از راه دور قابل کنترل بوده و می‌توانند از دیوارها، سقف یا سطوح مسطح با استفاده از یک سیستم آبی بالا رفته، به طوریکه سیستم فوق به این دستگاه‌های 13.6 کیلوگرمی امکان صعود در حین کشیدن اجرامی به جرم 152 کیلوگرم را می‌دهد.

برای پاکسازی زیردریایی‌ها، ICM دو ربات حامل بار 39 کیلوگرمی را با هم ترکیب کرده است. با قرار گرفتن زیردریایی در عرشه‌ی خشک، ربات‌ها از بدنه بالا رفته درحالیکه یک آلت تراش با استفاده از تکنولوژی القای گرمایی، کاشی‌های لاستیکی را نرم کرده و آنها را بدون نیاز به سندبلاست، آب پرفشار یا دیسک‌های تراشنده از بدنه جدا می‌سازد. طبق اعلام کمپانی، استفاده از این ربات‌ها همچنین ضایعات ثانویه‌ای نیز در پی ندارد.

بنا به اعلام ICM، ربات‌ها می‌توانند از روی موانع و سطوح ناصاف بالا رفته و استفاده از آنها نه تنها از زمان و هزینه می‌کاهد، بلکه همچنین نیاز به مواجهه‌ی کارگران با شرایط خطرناک را نیز از بین برده و به اپراتور اجازه می‌دهد در یک فاصله‌ی ایمن ایستاده و با کنترلر دستی ربات‌ها را کنترل نماید.

 

لینک منبع : gizmag

هکرها می گویند که حتی پهپادهای گرانقیت پلیس هم به راحتی هک می شوند

 

مدیران دولتی و فرماندهان نظامی به مرور زمان دریافته اند که چندان نمی توانند به پرنده های بدون سرنشین خود اعتماد کنند، حتی به گرانترین و پیشرفته ترین آنها. یکی از محققین امنیت داده ها با نام نیلز رادی در خلال اجلاس سالانه امنیت اطلاعات RSA نشان داد که چگونه می توان یک پهپاد پیشرفته پلیس را هک کرده و کنترل آن را در دست گرفت.

او تاکید دارد که هر فرد کارکشته ای می تواند از فاصله یک مایلی اقدام به هک این پرنده ها کند. تنها ابزارهای مورد نیاز برای این کار یک لپ تاپ و یک چیپ رادیویی USB است.

رادی می گوید که برای هایجک یک پهپاد پلیس می توان هم از ارتباط وای فای میان کیت های هدایتگر و میز کنترل هدایت کننده استفاده کرد، و هم به پروتکل رادیویی ارتباطی میان کیت هدایتگر و خود پهپاد نفوذ نمود. از دیدگاه او هردوی این ارتباطات ضعیف و قابل رسوخ هستند. با هک کردن این پرنده های بدون سرنشین می توان آنها را برای انجام عملیات های خرابکارانه و یا به منظور استخراج اطلاعات حساس و فروش آنها استفاده کرد.

شما می توانید از اینجا اسلایدهایی که نیلز رادی در خلال ارائه گزارش خود از آنها استفاده کرده است را مشاهده کنید.

در یکی از این اسلایدها که در زیر تصویر آن آمده است، رادی اعلام می دارد که سخت افزارهای لازم برای انجام این هک تنها با پرداخت ۴۰ دلار قابل تهیه هستند.

او تحقیق خود را بر روی یکی از پهپادهای ۲۱ هزار دلاری مورد استفاده توسط پلیس هلند به انجام رسانده است. از نظر او تعداد قابل توجهی از پهپادهای نظارتی و نظامی از این نقیصه رنج می برند.

 

لینک منبع : digiato

سربازان آمریکایی با راه رفتن برق تولید می‌کنند

 

طی چند سال اخیر ساخت ژنراتورهایی که با استفاده از «اثر فشار برقی» (Piezoelectric – وقتی به بعضی از اجسام مثل کریستال ها یا سرامیک فشار وارد می شود، در این اجسام بار الکتریکی ایجاد می شود.) و «اثر برق مالشی» (triboelectric – وقتی یک ماده ی خاص با ماده ی دیگری برخورد می کنند و اصطکاک بین آنها ایجاد می شوند این ماده دارای بار الکتریکی شده و نوعی الکتریسیته ی تماسی برقرار می شود) انرژی تولید می کنند، اهمیت زیادی پیدا کرده و شرکت های زیادی به آنها علاقه نشان می دهند. این ژنراتورها می توانند از انرژی حرکتی برق تولید کنند. حالا ارتش ایالات متحده و نیروی دریایی این کشور این تکنولوژی را به کار گرفته است. شرکت Bionic Power به زودی سربازان آمریکایی را به دستگاهی که آن را Powerwalk می نامد. مجهز می کند. این دستگاه می تواند انرژی حرکتی را به برق تبدیل کنید. دستگاه Powerwalk وزن سبکی دارد و روی زانو پوشیده می شود و می تواند هنگام حرکت سربازان باتری های آنها را شارژ کند.

دستگاه Powerwalk به قطعاتی مجهز است که می توانند با حرکت زانو به چرخش در بیایند و البته سرعت چرخش آنها بیشتر از سرعت حرکت زانو است. برای اینکه ژنراتور بتواند انرژی حرکتی را به برق تبدیل کند، سرعت چرخش باید بیشتر باشد تا بازدهی کار بالا برود. حاصل کار این دستگاه تولید بین 10 تا 12 وات الکتریسیته است که به نوبه ی خود برای شارژ باتری های لیتیوم یونی و باتری های نیکل-هیدرید فلز استفاده می شود.

کاربران با پوشیدن دستگاه PowerWalk روی هر پا و یک ساعت پیاده روی می توانند الکتریسیته ی مورد نیاز برای شارژ چهار گوشی هوشمند را تولید کنند. علاوه بر این، این دستگاه می تواند نحوه ی راه رفتن کاربر را بررسی کند تا پربازده ترین زمان برای تولید برق را تعیین کند. مسوولان Bionic Power ادعا می کنند که این دستگاه سود دیگری هم دارد و آن این است که خستگی ماهیچه در پیاده روی سراشیبی را کاهش می دهد و خطر آسیب به زانو را کمتر می کند.

کاربردهای این دستگاه برای نیروی نظامی کاملا مشخص است. نیروی الکتریسیته در حوزه ی ماموریت سربازان کاملا حیاتی است چون همه ی دستگاه های ارتباطی، جهت یابی و نوری به برق احتیاج دارند. به همین دلیل سربازان مجبورند بسته های سنگین و بزرگی از باتری را حمل کنند.

«نوئل سوتو»، یکی از مهندسان ارتش آمریکا می گوید: «یک سرباز به طور میانگین برای یک ماموریت 72 ساعته بین 7 تا 9 کیلوگرم باتری حمل می کند. اگر سربازها بتوانند با دستگاه های تولید انرژی پوشیدنی برق تولید کنند، نه تنها می توانیم وزن روی شانه هایشان را کمتر کنیم، بلکه وابستگی آنها به مهمات کمتر می شود و ما می توانیم مدت زمان ماموریت و راندمان آن را بیشتر کنیم.»

طبق قرارداد ارتش آمریکا با شرکت Bionic Power در میانه های سال 2017 دستگاه های PowerWalk در حوزه های ماموریتی آزمایش می شوند. گذشته از این، این شرکت امیدوار است که بتواند این دستگاه ها را به دیگر حرفه ها و بازارهای مصرفی عرضه کند.

 

لینک منبع : دیجی‌کالا مگ

MIT به ربات‌ها راه رفتن بهتر را می‌آموزد

 

گروهی از دانشمندان در MIT یک ربات خودکار را توسعه داده که از مجموعه ای از سنسورها و یک روش یادگیری ماشین پیشرفته برای هدایت خود در میان جمعیت در عین رعایت برخی هنجارهای اجتماعی (انسانی) استفاده می کند. این اتوماسیون چرخدار می تواند گام دیگری در راستای رسیدن به ربات های تحویل کالای کاملا خودکار یا حتی دستگاه های متحرک شخصی هوشمند قادر به طی خیابان های شلوغ باشد. با ما در بهترین ها در زمین همراه باشید.

اگر ربات ها قرار باشد روزی با آزادی در میان ما حرکت کنند، نه تنها باید قادر به درک و هدایت محیط خود بوده بلکه همچنین باید حرکت انسان ها را پیش بینی و هدایت کنند. یک ربات باید بداند کجا است، ما کجا هستیم، و قادر به برنامه ریزی یک مسیر و اجرا در مسیر انتخابی خود باشد.

تلاش های پیشین در راستای هدایت ربات ها در یک محل پر از انسان با نتایج متفاوتی روبه رو شد. یک رویکرد مبتنی بر مسیر برای مثال که در آن ربات محل پیاده روی یک انسان را بر اساس داده های سنسور پیش بینی می کند، مشکل آفرین است زیرا ربات باید داده ها را در یک محیط دائما در حال تغییر جمع آوری کرده و متوجه شود حرکت بعدی چیست. این عمل اغلب منجر به حرکت توقف/شروع می شود.

شیوه ی دیگر شامل برنامه ریزی یک ربات با یک رویکرد ساده ی واکنشی برای مدیریت جمعیت است که طی آن از هندسه و فیزیک برای برنامه ریزی یک مسیر و جلوگیری از برخورد استفاده می شود. این شیوه هنگامی که فرد در حال پیاده روی در یک خط مستقیم است عالی می باشد اما انسان ها موجودات غیرقابل پیش بینی هستند و دارای تغییرات ناگهانی در مسیر می باشند که این امر می تواند منجر به این شده که انسان و ربات در حال تلاش برای اشغال کردن یک فضای مشابه در یک زمان باشند.

گروه MIT در تلاش برای آموزش کنترل جمعیت با استفاده از یک روشی که یادگیری تقویت شده نامیده اند، به ربات خود هستند. در سطح ساده، این شیوه شامل قرار دادن یک ربات در معرض مجموعه ای از موقعیت های یادگیری شبیه سازی کامپیوتری است که برای آموزش چگونگی مقابله با اشیای متحرک در سرعت ها و مسیرهای مختلف طراحی شده اند درحالیکه ربات باید از افراد شبیه سازی شده در محیط یادداشت برداری نماید.

از شبیه سازی همچنین برای آموزش ربات جهت هدایت در عین دقت به هنجارهای اجتماعی مانند حرکت در سمت راست و حفظ سرعت 1.2 متر در هر ثانیه، استفاده شده است. سپس هنگامی که ربات با فضایی از افراد در دنیای واقعی مواجه می شود، می تواند موقعیت های قطعی که در طول آموزش با آنها مواجه شده را تشخیص دهد و با آنها به خوبی و بر اساس قوانین پیاده رفتار کند.

MIT ربات خود را به عنوان یک کیوسک روی چرخ توصیف می کند. این ربات مجهز به مجموعه ای از سنسورها شامل وبکم، سنسور عمق، و یک سنسور LIDAR با رزولوشن بالا است که به ربات اجازه ی درک محیط و اجرای الگوریتم های منبع باز جهت کمک به تعیین موقعیت خود را می نماید. سنسورها به ارزیابی محیط حول ربات در هر یک دهم ثانیه پرداخته و به ربات امکان تنظیم مسیر در حال حرکت را بدون نیاز به توقف و محاسبه ی بهترین موقعیت می دهند.

مایکل اورت، یکی از پژوهشگران این تحقیق گفته است: «ما در پی برنامه ریزی کل مسیر برای رسیدن به هدف نیستیم، دیگر انجام این کار بخصوص در محیط در حال تغییر، معنی ندارد. ما فقط آنچه را که می بینیم مشاهده کرده، یک سرعت را انتخاب می کنیم، آنها را در یک دهم ثانیه انجام داده، سپس دوباره به اطراف نگاه می کنیم، سرعت دیگری انتخاب کرده و دوباره عمل می کنیم. به این شیوه فکر می کنیم ربات ما طبیعی تر به نظر رسیده و می تواند حرکت افراد را پیش بینی کند.»

دانشمندان، ربات ناظر غیرمعمول خود را با یک روش یادگیری تقویت شده ترکیب کرده و در مرکز ساتای MIT به اجرای مجموعه ای از تست های فیزیکی مشغول شدند. ربات با موفقیت توانست مسیرهای مارپیچ و بزرگراه های مسدود شده با عابر پیاده را بدون ضربه زدن به افراد پشت سر بگذارد.

این گروه در نظر دارد تحقیقات خود را ادامه و گسترش داده و بررسی نماید که ربات ها در موقعیت یک عابر پیاده زمانی که افراد با جمعیت بالا در حال حرکت هستند، چطور عمل می کنند. این عمل شاید نیاز به ارتقای مجموعه قوانین رفتاری داشته باشد. مقاله ای در مورد جزئیات این پژوهش در بخش سیستم ها و ربات هوشمند کنفرانس IEEE ماه آینده ارائه خواهد شد.

 

لینک منبع : newatla